پیرمرد تالشی، با چین‌های عمیقِ نشسته بر چهره و حکمتِ سالیان در نگاهش، آرام می‌گوید: «مرتع و جنگل، مادرِ دامداران‌اند؛ دام در آغوشِ سبزِ آن‌ها جان می‌گیرد و روزیِ مردمان از مهرِ بی‌دریغِ این مادران می‌روید. چگونه می‌توان فرزند را از مادر جدا کرد؟ چگونه می‌توان گسستی میان دام و دامانِ طبیعت افکند.